Dost Eli bize kapılarını değil yüreğini açtı

Ben 33 yaşında, 2 çocuk annesi bir ev hanımıyım. Çocuklarım, büyük 14 yaşında, küçük 10 yaşında; ikisi de okuyor. Ben ilkokulu 4. sınıfta terk ettim. 7 çocuklu bir ailenin en büyük çocuğuydum. Çocukluğumdan beri çok çileler çektim. Onlara bu mektubumda yer vermek istemiyorum. Ben şimdi bu evlik hayatımda çocuklarım için adeta savaşıyorum. Tam umudumu tüketim, bu savaşta mağlup oldum derken Dost Eli'yle buluştum. Dost Eli demek bence yanlış olur. Neden derseniz:

Dost Eli bize kapılarını değil yüreğini açtı, Allah onlara sıkıntı yüzü göstermesin. Bir ramazan sabahı kapım çalındı, "Dost Eli" dendi. İnanamadım. Efendi bir beydi, buyur ettim içeri. Çocuklarım vardı, oruçluydular ikisi de. Gelen dost amca, "kızım akşama ne pişirdin?" dedi. Ben de gösterdim sıkılarak, üzülerek. Bulgur pilavı ve makarnadan başka bir şey yoktu. Rabbimin verdiği nimetlere şükürler olsun.

Gelen amca ile konuştuk ve yolcu ettik. Ertesi sabah telefonum çaldı; asla unutmam, unutamam da. "Kızım yarın sabah çocuklarını al, gel" dedi. Küçük oğlum o sabah erkenden uyandı ve "anne hemen gidelim" derken çok mutluydu. İki çocuğumu alıp gittim. Gözlerime inanamadım. Yiyecek, kıyafet neye ihtiyacın varsa her şeyi kendin beğenip alıyorsun. Orada para değil, dostun eli geçer. Bu güne kadar çocuklarıma asla her şeyi bir arada alamamıştım. Yukarı çıktım, "neye ihtiyacınız varsa beğenip alın" dendi. Atletten çoraba kadar benim ve çocuklarımın her şeyini aldım. Ayakkabılarını, gocuklarını pantolonlarını, kazaklarını... Gözlerimize inanamadık.

O güne değin bir şey giydirememiştim hiçbir bayram çocuklarıma. Bizim için o gün bayram gelmişti. Çocuklarım mutluluktan uyuyamadılar ve o bayram halen devam ediyor. Markete indik ne istiyorsak alıp kasaya koyduk. Etten tutun şeker ve lokuma kadar her şey... İnanamadım. O güne kadar sizlere yemin ediyorum evime girmeyen helva, tahin, anlayacağınız öyle bir alışveriş yapmadım. Bu zor günümde elimden tutan bir dost eli vardı. Benim için o gün cennetin kapıları onlara ve dost elinin yardım meleklerine açıldı. Melek diyorum çünkü onlar benim için cennetlik melekler. Rabbim güç ve kuvvetlerini artırsın. Şimdi düşünüyorum, bu kış dost eli olmasa ne yapardım? Kışın çocuğumun beslenmesine ne koyardım? Kışın kapalı çarşıya yazma da yapılmaz, düşünmek bile istemiyorum.

Ama benim durumumda Konya'mızda çok sessiz çığlıklar var. Allah hepsine bir dost eli nasip etsin. Benim yavrularım diyorum hepinizden özür dileyip çünkü onlar da benimle bu savaşı veriyordu. Şimdi Rabbime şükürler olsun dost eli değil bir dost kapısı var. Giren asla boş çıkmaz. Allah yar ve yardımcıları olsun. Güler yüzleri, hoşgörüleri tüm kurum ve kuruluşlara örnek olsun inşaallah.